Mijn handen zijn gevlochten rond mijn lederen stuur. Mijn blik is gericht op de overkant van de baan. Lichten schijnen in mijn ogen. Verdwaalde autolampen schijnen rusteloos voor zich uit. Ze geven mij een perfecte reflectie op de tijd waarin ik leef. Ik laat de bestuurders zichzelf zijn. Toch diegene die niet naar huis rijden. In die mensen heb ik geen zin. Ik laat hen verder deel uitmaken van mijn onderwegdecor. De anderen hou ik vast. Diegene die naar huis rijden. Zonder dat ze het beseffen, onthullen ze zich vrijwillig aan mijn geoefend oog. Wie zijn ze? Het is verleidelijk te denken dat ze open boeken zijn. Misschien zijn hun dromen wel weggewassen en balanceren ze enkel nog tussen twee leeftijden? Vanzelf start een zoektocht naar hun innerlijke verlangens. Ligt er een extra sleutel in hun tuinhuis? Draait hun garagepoort automatisch open? Ligt er een matje voor hun deur? Doen ze hun pantoffels aan? Wacht er iemand op hun thuiskomst? Krijgen ze een knuffel? Een lekkere welkomstzoen? Of gewoon een vage “hey”? Is het eten al klaar? Voorverpakt? Of vers gemaakt en met liefde bereid door hun lieveling? Is hun huis gevuld met kinderstemmen? Hebben die kinderen huiswerk? Ruzie gehad op school? Naar welk TV-programma kijken ze? Hebben ze huisdieren? Hondmensen? Kattenmensen? Hebben ze een vaste plaats aan tafel? Aan welke kant van het bed slapen ze? Zijn ze gelukkig? Oprecht? Of doen ze alsof? Houden ze zich sterk? Misschien staat er ergens wel een warm badje voor ze klaar? Ik droom ook van een badje. Warmte. Ik verander van rijvak. Niet om iemand voorbij te steken. Enkel en alleen om mijn verveling te doorbreken. Amsterdam, waarom kruip je toch steeds weer verder weg? Ik ga je pakken als ik kan. Al gaat het centimeter per centimeter. Een bad straks zal veel goed maken. In mijn gedachten kleuren rozeblaadjes het water mooi rood. Mijn lichaam zal dampen en geuren naar rozemarijn. Heerlijk. Rozemarijn ontspant. Ik sluit mijn ogen voor een seconde. Ik luister naar mijn inwendige zelve. Ik ben gebroken en verward. Ik hou van mezelf. Ik haat mezelf. Alsof ik een bloem ontdoe van zijn blaadjes. Ik wacht, geduldig, tot het laatste blaadje valt. Het maakt me niet uit wat de uitkomst biedt. Ik ben gewoon mezelf. Altijd en overal. Ook in de file.
Hier ben ik. Hier. Helemaal achteraan in de frigo van meneer en mevrouw Verplanken. (Ik geef de journalist een hand). Bedankt om te komen. Let op je hoofd. Het is hier best klein. Klein maar gezellig. Doe je de deur dicht? (Journalist kruipt mee in de frigo). Goed zo. Brrr. Koud hé! Dat je me niet herkende, is begrijpelijk hoor. Ik heb me namelijk verkleed in een pot yogurt. Tja, die muts, sjaal en handschoenen passen niet echt. Ik weet het. Maar ik wil een snotvalling vermijden. Ik ben hier namelijk bezig met een project tegen osteoporose. Beter gekend als botontkalking. Ik wil graag dat de familie Verplanken meer zuivelproducten eet. Ik heb mezelf de opdracht gegeven yogurt populair te maken binnen hun gezin. Als de frigo opengaat en een hand komt de frigo binnengeschoven, gebruik ik geweld. Want vergeet niet geweld lost altijd alles op. Ellebogenwerk! Dan grijp ik de salami vast, vertrappel ik de komijnkaas en confituur en verplaats mezelf naar voor. Daar geef ik het beste van mezelf. Toegegeven, het lukt niet zo best. Ik zit hier al een tijdje. Ik heb mevrouw Verplanken laatst horen zeggen tegen haar man dat mijn vervaldatum bijna nadert. Dat hij mij best zo vlug mogelijk op moet eten. Volgens de salami heb ik die datum op mijn hoofd staan. Op die dag gaan ze me weggooien. Dat hebben ze laatst nog met de melk gedaan. Nooit meer iets van de melk gehoord. Pas op, ik hoor voetstappen. (De frigodeur gaat open, de journalist kruipt snel achterin). Ik voel een hand rond me. Het kriebelt een beetje. Fel daglicht schijnt in mijn ogen. Mijn dekseltje wordt er afgerukt met een snok. Ai! Spaar mij. Asjeblief. Wees lief voor me. Ik ben uw redding…klots…ik hoor water, voel me leeglopen…ik draai, een zwart gat tegemoet.
(Nota journalist: Wij, van de redactie, delen u mede dat de laatste uren van yogurt Babs zijn geslagen. Zij rust in vrede in de riolering. Hopende op een wederopstanding bedanken wij haar voor haar moed en doorzettingsvermogen alsnog iets te willen doen aan de aandoening osteoporose. Het mocht helaas niet zijn.)
In de naam van de vader, de zoon en de heilige geest. Amen. Ik zit op kantoor. Links van mij een groot raam. Er staat geen tekst op. Niet nodig. Ik weet waar ik ben. Boondoggle Amsterdam. Ik moet typen. Dat is mijn taak. Mijn laptop is er klaar voor. Nog een bureaulampje aan. Gezellig! Voor mij zit Russel. Een creatief. Hij ziet er erg serieus uit. De Rabobank neemt afscheid van het loket. Hij zal het geweten hebben. Links van mij bevindt zich een lege stoel. Ze behoort toe aan Jesse. Belgische Boondoggle. BB. Zoals mijn eigen naaminitialen. Ze zijn jammer genoeg onderuitgehaald op mijn vorige tewerkstelling. Verdacht. En te linken met Brigitte Bardot. Oneer. Te seksy. Dus. Afvoeren die handel. De sfeer is wat gespannen. Een hoestende junkie loopt langs mijn raam. Ik kijk. Mijn aandacht verschuift zich naar buiten. Een groene parka met een lelijke kop er bovenop. Hij houdt van Ajax hoor ik zeggen. De deurbel gaat. 6 mensen staan voor de deur. Ik ken ze niet. Nooit eerder gezien. Ze horen hier wel. 9.30u was de afspraak. Perfect op tijd dus. Koffiekoeken worden aangevoerd. Koffie geurt. Iedereen gaat aan het werk. Ik ook. Copywriter. Dat is het antwoord op hun vraag. Freelance en ingezet op het project Lexus. Ik hoor ze lachen. Ik schrijf mijn verhaal en denk …hoor ik hier thuis?
Recente reacties